บทที่ 359

ซูเมิ่งเยียนจับปิ่นเงินไว้แน่น และเลือดสดๆในมือของนางก็ค่อยๆ เหนียวเหนอะหนะ

ในที่สุดชายคนนั้นก็ทรุดตัวลงกับพื้น และเลือดจากคอก็ยังคงไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง เปรอะเปื้อนดินบนพื้น กลายเป็นสีดำและสีแดง

บางทีเขาอาจจะตายไปแล้ว หรือบางทีก็อาจจะไม่ นางไม่รู้ นางวิ่งออกจากถ้ำโดยไม่หยุดแม้เพียงสักครู่เดีย...